رفتن به مطلب
انجمن نودهشتیا

پست های پیشنهاد شده

ارسال شده در (ویرایش شده)

از فکر آن که بهنام ناجوان مردانه زندگی اش را به بازی گرفته ، به مرز جنون رسیده بود. چقدر در دل از مهر بانو ممنون بود که او را به خانواده اش بازگردانده. دوست می داشت عکس العمل بهنام را وقتی می فهمید دیگر ترانه ای وجود ندارد، ببیند. از تصور آنکه از شدت خشم به خود می پیچد؛ در میان اشک ها لبخندی زد. اما قلبش فشرده می شد و چیزی ته دلش را چنگ می انداخت. 

سمیه غمزده به اتاق خالی ترانه نگاهی انداخت و  رو تختی اش را صاف کرد. مهربانو همه چیز را برایش شرح داده و او اکنون از برای ندیدن ترانه دلتنگی می کرد. صدای فریادهای بهنام توجه اش را جلب کرد. سراسیمه به باغ دوید. بهنام را دید که مقابل سیامک ایستاده. چهره کبود و ترسناکش قلبش را می لرزاند. 

_حیف نون پس تو اینجا چه غلطی می کردی؟ مگه نگفتم کسی حق نداره بره بیرون؟ 

_آقا خب حالش بد بود!

بهنام به سمت ماشینش رفت و تهدید گونه گفت :

_بعدا به حسابت می رسم. گمشو از جلو در برو کنار تا جنازت رو ننداختم رو زمین! 

سیامک نفس عمیقی کشید و از جلوی در کنار رفت. بهنام سوار بر ماشین شده و آشفته حال راهی بیمارستان شد. آنقدر عصبی و متشنج بود که نفهمید چطور به مقصد رسیده. سراغ شاهرخ را از منشی بخش گرفت و وقتی دانست در اتاقش مشغول ویزیت بیماران است، بی معطلی به اتاق رفت. شاهرخ نگاه از بیمارش گرفت و به چهره غضبناک بهنام داد. فوری رو به بیمار گفت :

_میشه چند لحظه بیرون تشریف داشته باشید؟ 

بهنام قبل از آنکه بیمار اتاق را ترک کند، غرید: «ترانه کجاست عوضی؟» 

شاهرخ جلو آمد. در را پشت سر بیمار بست و در کمال آرامش گفت :

_جایی که بهش تعلق داره.

بهنام بی معطلی مشتی حواله صورت او کرد. شاهرخ بدون آنکه در مقابل ضربات او مقاومت کند گفت:

_باید اینکارو می کردم. الان دیگه وجدانم آسوده اس. باید از خیلی قبل اینکارو می کردم.

بهنام یقه اش را چنگ زد و او را  به دیوار  پشت سرش چسباند. نعره زنان گفت :

_غلط کردی! زنمو کجا بردی؟

_کدوم زن؟ با کدوم مدرک میگی زنت؟

بهنام با حرص او را رها کرد و گفت:

_تو چی کار کردی شاهرخ؟

شاهرخ خون گوشه لبش را پاک کرد و با همان آرامش گفت:

_متاسفم بهنام!

بهنام به طرز عجیبی ساکت شد. چشمان غمزده اش دل شاهرخ را به درد آورد. اشک هایش را آزاد کرد و زیر لب نالید:

_حالا بدون اون چیکار کنم؟

_ نگه داشتن اون برات چه سودی داشت؟

_آروم قلبم بود!

_این دوست داشتن از اولشم اشتباه بود. اشتباه کردی بهنام! به سراب دل بستي. تا کی می خواستی روزها رو با ترس اینکه حافظه اش برگرده سر کنی؟ می‌دونم برات سخته ولی بپذیر و فراموشش کن. تو الان بیتا رو داری که عاشقته. تو هم آروم قلب اونی... زندگیتو از نو شروع کن. با بیتا، نه یاد ترانه!

_ ترانه رو با زور بردی نه؟

_نه اصلا اینطوری نبود.

بهنام با دست پیشانی اش راگرفت و نالید :

_خفه شو... رفاقت رو در حقم تموم کردی!

_این به نفعت بود.

بهنام لب های لرزانش را بهم فشرد. به او پشت کرد و در را باز کرد. سلانه، سلانه دور شد. باورش نمی‌شد به همین سادگی ترانه را از دست داده باشد. با حالی نزار به خانه بازگشت. مهربانو با دیدنش قلبش آتش گرفت. از ریزش اشکهایش جلوگیری کرد و به سختی پرسید :

_ چیزی لازم دارید براتون بیارم؟

بهنام روی مبل ولو شد و نالید:

_ترانه رفت مهربانو . یعنی به زور بردش...  حالا چطور برگردونمش؟

بی توجه به حضور مهربانو  همانطور که می گریست، گفت :

_مهربانو دوستش داشتم! آره من بهش دروغ گفتم... همه چیز رو بهش دروغ گفتم ولی عشقم دروغ نبود!حالا چطور بهش ثابت کنم ؟چطور نظرش رو عوض کنم؟ اگه دیگه هیچ وقت حاضر نشد برگرده چی؟

مهربانو در سکوت پا به پایش اشک ریخت.برای بار دیگر شکستن اربابش را به چشم دید و کاری از دستش بر نیامد. 

***

بعد از ظهر  منزل تارخ جای سوزن انداختن نبود. تورج و جاوید به همراه خانواده به دیدار نیکا آمده و نیکا هر ثانیه در اغوش یکی از انها بود. انقدر او را بوسیده بودند و به خود فشرده بودند که کلافه بود. هیچ کسی را نمی شناخت و نمی توانست صمیمی برخورد کند. فرهاد علت سردی نیکا را توضیح داد و همه اظهار تاسف داشتند. آنها نیکای شر و شیطان خودشان را می خواستند. همه کنجکاو  از روزهای که گذرانده سوال ها پرسیدند و نیکا تنها یک جمله گفت:

_نمی خوام در مورد روزهایی که گذشته حرفی بزنم. 

همه به یکباره سکوت اختیار کردند. آرمین  خندید و گفت :

_چه خشن! باشه بابا نزن ما رو! 

آرتین_نیکا اصلا بهت نمیاد اینطوری صحبت کنی! چه حس غریبی دارم.

جاوید _نیکا جان ما می خواییم بدونیم چه اتفاقاتی برات افتاده. 

نیکا _ اتفاق خوب یا بد مهم اینه که الان اینجام.خیالتون راحت که خیلی بهم سخت نگذشت چون من هیچی به خاطر نداشتم که  اذییت بشم! 

تیام به رویش لبخند زد و گفت :

_انگار سالها گذشته!نیکا خیلی عوض شدی. 

نیکا لبخند تصنعی زد. نگاهش به سمت ساعت دیواری کشیده شد. دلش شور میزد. هر آن منتظر آمدن عطا بود.اما دلش نمی خواست او را ببیند. می‌ترسید. سرش همچون دیگی بزرگ شده و سرو صدا کلافه اش کرده بود. حال خوبی نداشت. انگار فقط جمسش در بین آنها بود. نامش را که صدا می‌زدند عکس العملی نشان نمی داد. نه اینکه نشنود، عادت به این اسم نداشت. چهره گرفته اش کم کم تاثیرش را روی بقیه هم گذاشت. آفاق پرسید:

_نیکا خوشحال نیستی از اینکه الان اینجایی؟

نیکا با صدای لرزان گفت: « خیلی خوشحالم  فقط یکم شوکه شدم!»
سپس بی اراده گریست و اشک بقیه را هم درآورد. با عذر خواهی به اتاقش پناه برد. پشت پنجره ایستاد. قلبش بی قراری می کرد. دستش را روی سینه اش گذاشت. با لمس گردنبدی که بهنام به او هدیه داده بود، هول هولکی گردنبند را بیرون آورد و در کشو پنهان کرد. با شنیدن صدای بسته شدن در حیاط دوباره پشت پنجره قرار گرفت.عطا را که دید انگار سطل آب سردی رویش خالی کردند.

فرهاد به سمت عطا رفت و نیکا نفهمید چه به او گفته که عطا لبه حوض نشست و پیشانی اش را گرفت. نیکا تن لرزانش را روی تخت انداخت و سعی کرد آرام باشد.لحظات برایش  به کندی سپری میشد. نمی دانست چقدر گذشته اما خبری از عطا نشده بود. برخاست و به سمت در رفت.همینکه در را باز کرد، نگاهش در چشمان آشنای او که حالا از اشک می درخشید قفل شد.

@Hany Pary

@MaryaM2

ویرایش شده توسط جودی ابوت

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
افتخارات

ارسال شده در (ویرایش شده)

عطا به سختی با صدای لرزانی گفت :

_باورم نمیشه که اینجا جلوم ایستادی. چند دقیقه است پشت درم ولی نتونستم بیام تو...

 نیکا که از دیدن او بدنش به رعشه افتاده بود، گفت : 

_قبلش من باید چیزی به شما بگم...

عطا مجالش نداد و گفت : «هیچی نمی‌خواد بگی...همه چیز رو می‌دونم . فقط بذار نگاهت کنم.»

سپس دقیق براندازش کرد و پرسید : «مطمئن باشم که سالمی؟»

نیکا سر تکان داد. عطا در میان اشکها لبخندی زد و بی معطلی نیکا را در آغوش کشید. نیکا لبش را گزید. معذب بود و دلش می‌خواست بگریزد. بی اراده خود را عقب کشید. عطا نگاهش کرد. با دیدن اوضاع آشفته اش و ابروهای در هم گره خورده اش، با لحن گوش نوازی گفت :

_می‌دونم من رو به یاد نداری ولی منکه تو رو یادمه! نمی‌تونم فقط نگاهت کنم. تو نمی‌دونی من چی کشیدم...

نیکا بی طاقت پرسید :

_من و شما عقد کرده بودیم ؟

_ نه قرار بود عقد کنیم.

نیکا نفس آسوده ای کشید. عقب گرد کرد و روی تخت نشست. عطا که چشم از او برنمی‌داشت، آرام به سمتش رفت و نزدیکش نشست.

_حاضر بودم همه زندگیم رو بدم تا دوباره ببینمت!

نیکا سعی داشت با فشار دادن ناخن در کف دستش بر اعصابش مسلط شود. انگار در کابوسی اسیر شده بود و هر چقدر زمان می گذشت بیشتر احساس درماندگی و بیچارگی می کرد. نفس پر صدایی کشید و گفت :

_تعریف کن چه اتفاقی افتاد؟

عطا خیره در چشمان مشتاق او گفت :

_همش یه شوخی مسخره بود. چشمامو بستم، ولی می‌دیدم... تو ترسیدی... می‌خواستی ماشین رو کنار جاده هدایت کنی اما ماشین چپ شد... از ماشین پرت شدی بیرون و دیگه پیدات نکردیم. آخ که چه روزایی بود! دیوونه شدم بی تو، مردم بی تو.

دست سرد نیکا را گرفت و بوسید. نیکا خجل دستش را پس کشید.عطا لبخند تلخی زد و گفت‌ :

_خوشحالم که اینجایی ولی فاصله ای که بینمون افتاده عذابم میده. حالا تو تعریف کن چه اتفاقی افتاد؟

_چشم هامو که باز کردم بیمارستان بودم. چیزی یادم نمی اومد... تو این مدت به عنوان یه خدمتکار روزها رو گذروندم.

عطا بر افروخته شد و گفت :

_یعنی نمی‌دونستن تو گم شدی؟

_می‌دونستن ولی به من چیزی نگفتن... تا اینکه یکی از خدمتکارا کمک کرد از اونجا بیام بیرون .

عطا دلنگران پرسید: «نیکا چه بلایی سرت آوردن؟»

_هیچی! خیالت راحت.

_فردا میریم کلانتری.

نیکا بدون حرف نگاهش کرد. آنطور که معلوم بود به هیچ طریقی نمی توانست از رفتن امتناع کند.

نیکا سعی می‌کرد در کنار خانواده اش خوشحال باشد، اما حضور عطا و نگاه های سنگینش کلافه اش می‌کرد . بی رغبتی اش برای صحبت با دیگران باعث شد بعد از صرف شام همگی خیلی زود به خانه هایشان باز گردند نیکا هم فوری شب بخیر گفت و به اتاقش رفت.فرهاد دلجویانه رو به چهره مغموم عطا گفت:

_درست میشه! فقط چند ساعته با ما آشنا شده.

عطا حرف او را تأیید کرد و گفت :

_یعنی الان برم خونمون؟ 

سیما _عطا جون درسته که خیلی انتظار کشیدی ولی خودت که حال و روزش رو دیدی! 

عطا کمی دیگر آنجا ماند و با مادرش تماس گرفت. سایه برای دیدن عروسش بی تاب بود اما نمی توانست جشن عروسی دختر خواهر شوهرش را که در شیراز بود، ترک کند. عطا غمزده از اوضاع نیکا گفت و بی تابی کرد. فرهاد دست روی شانه اش گذاشت و گفت :

_آروم باش پسر. زمان همه چیز رو درست می کنه! 

عطا گوشی را به سیما داد و گفت :

_ فکر اینکه این مدت چه روزهایی داشته داره دیونم می کنه! به این چهره لاغر و رنجور نمیاد که روزهای خوبی رو گذرونده باشه!

_ فردا حتما میریم کلانتری. مطمئن باش راحتشون نمی ذاریم!

عطا قدرشناسانه دست روی دست او گذاشت و فشاری وارد کرد. سپس برخاست و برای خداحافظی به اتاق نیکا رفت. چند ضربه به در زد. کمی به طول انجامید تا نیکا در را برایش گشود. عطا به چشمان ملتهبش نگاه کرد و قلبش به درد آمد. زیر لب گفت :

_ اومدم خداحافظی کنم.

نیکا بی تفاوت خداحافظ گفت و با تغییر چهره عطا، پی به دلخوری اش برد. کلافه گفت 

_باید ببخشی ولی کمی خسته ام باید استراحت کنم.

_باشه عزیزم مزاحمت نمیشم. خداحافظ.

نیکا فوری در را به رویش بست. نگاهش به قاب روی دیوار ثابت ماند. اشک هایش بی مهابا روی گونه روان شد. خودش را روی تخت انداخت و های، های گریست.

***

بعد از آنکه عطیه حسابی در آغوش نیکا اشک ریخت گفت:

_اصلا باورم نمیشه پیدا شدی! 

نیکا مهربان لبخندی زد و گفت :

_خیلی خوشحالم که خانوادم رو پیدا کردم. شما خیلی من رو دوست دارید و من از این بابت احساس غرور می‌کنم .

_یه دفعه گم شدی، یه دفعه پیدا شدی، یه دفعه یه آدم دیگه شدی... وای نیکا خیلی عوض شدی!

_مگه چقدر عوض شدم!؟ 

_خیلی! بیشتر از اون چیزی که فکرشو میکنی... ولی نمی‌دونی چه روزهایی بود! خدا رحم کرد عمو تارخ رو از دست ندادیم، یک بار سکته قلبی، یک بار مغزی! سمت چپ بدنش هم لمس شده بود.

نیکا لبش را گزید و چشمانش به آنی از اشک لبریز شد. عطیه گفت:

_البته جای نگرانی نیست با جلسات فیزیوتراپی تا چند وقت دیگه بهتر میشه مخصوصا حالا که تو برگشتی... وای نیکا نمی دونی عطا چی کشید!

نیکا متآثر گفت :

_ اره زن عمو گفت که یک مدت بیمارستان اعصاب و روان بستری بود.

_ عطا خیلی دوستت داره! هیچ جوره نتونست تحمل کنه...

نیکا سر به زیر گرفت. عطیه برای آنکه حال و هوا را عوض کند، لبخند دلفریبی زد و گفت :

_بگو ببینم یعنی منو یادت نیست؟

نیکا بدون آنکه سر بلند کند؛ همانطور که به گلدان های دور حوض می نگریست، زیر لب نه گفت. عطیه پوفی  کشید و گفت :

_ یعنی باید از اول ماجرای خودم و سروش رو تعریف کنم؟

نیکا نگاه نمناکش را به او داد پرسید :

_نامزد داری؟

عطیه با چشمانی که برق عجیبی داشت، گفت :

_نه ولی قراره تابستون بیاد خواستگاری!

_مبارک باشه.

عطیه ضربه ای به شانه نیکا کوفت و گفت :

_اه چه بی ذوق شدی نیکا...حتما فیلمهایی که از تو دارم باید ببینی.

عطا سینی به دست جلو آمد . روی تخت نشست و با لبخند گفت:

_تو این هوای بهاری این چای خوردن داره!

عطیه_دستت درد نکنه خان داداش .

عطا نگاه گرمش را به نیکا داد و گفت:

_عطیه زیاد صحبت میکنه! حالا دوباره بهش عادت میکنی اولش یکم سخته!

عطیه برایش زبان درازی کرد و گفت:

_اگر هم زیاد صحبت کنم حق دارم! میدونی چند ماهه ندیدمش؟

_ولی به نظر میرسه نیکا دیگه حوصله نداره مثل گذشته به حرفهای بقیه گوش بده.

نیکا فوری گفت :

_نه اینطور نیست. فقط کمی این جمع و آدم هاش برام تازگی دارن! اگه منطورتون دیشبه باید بگم من یکدفعه فهمیدم نامزد داشتم، کمی برام سخت بود! چرا درک نمیکنی؟ من هیچی از شما یادم نیست.

عطا دستهایش را بالا برد و گفت :

_من تسلیمم.

عطیه با دیدن چهره گلگون شده نیکا، با تشر رو به عطا گفت:

_عطا اذیتش نکن!

عطا یک تای ابرو های تیره اش را بالا برد و گفت :

_ چرا فکر کردی قصد دارم عزیز ترین فرد زندگیم رو آزار بدم؟

نیکا با بغض نگاهش کرد. عطا که متوجه نگاه او شد، خیره در چشما غمدار نیکا گفت:

_همینکه جلوم نشستی کافیه برام.

عطیه چایش را برداشت و همانطور که بر می خاست، گفت :

_ من چای رو تو خونه می‌خورم .

نیکا دلش نمی‌خواست با عطا تنها باشد.کلافه به گلدانهای دور حوض نظر انداخت.

عطا _ حجم کمی از خاطراتت مختص منه فقط یکی، دو ماه... شایدم کمتر تو زندگیت بودم. تنها دلیل برگشتم به ایران بودی. راستش می خوام یه اعترافی بکنم! قصد نداشتم موندگار بشم. می‌خواستم بعد از یه مدت هر طور شده راضیت کنم که با هم بریم آلمان. اما اون سفر و تصادف همه چیز رو عوض کرد... تو این مدت فقط با یادت زندگی کردم و به امید دوباره دیدنت روزها رو گذروندم... به کلی از رفتن به آلمان منصرف شدم. فقط از خدا می‌خواستم دوباره پیدات کنیم و حالا دیگه هیچی از خدا نمی‌خوام .

لیوانی چای برداشت و  به دست نیکا داد و لبخند زنان گفت :

_بذار کمی از خودت بگم... یه دختر مهربون و شیطون که فوق‌العاده عاشق گل و گیاهه. زیاد صحبت می‌کردی اما از من خجالت می کشیدی. درست مثل حالا...آهان! از حشرات هم نمی‌ترسیدی، حتی سوسکها!

(نیکا لبخندی زد. عطا ادامه داد) : «قرار بود درس بخونی خانم دکتر بشی. البته قرار هنوز سر جاشه تنها چیزی که تغییر کرده قرار عقد ماست.»

نیکا سر به زیر گفت: «میشه به من زمان بدین؟»

_زمان برای چی؟

_خودمو پیدا کنم! منظورم اینه که عقد رو عقب بندازیم 

_نه لزومی نداره! کم،کم خودت رو پیدا میکنی دلیلی نداره عقب بیوفته!

_ولی من آماده نیستم!

_نگران نباش به اندازه کافی وقت فکر کردن داری بند انگشتی من. حالا هم بلند شو بریم کلانتری!

نیکا وارفته نگاه از او گرفت و گفت :

_فرهاد گفت وقتی برگشت، میریم.

_تا اون بیاد دیر میشه، تا الان هم خیلی لفتش دادیم.دکتر هم باید بریم. میخوام از سلامتیت خیالم راحت باشه.

_دکتر برای چی؟ من خوبم.

عطا کلافه از آن همه مخالفت خیره به او اخم کمرنگی بین ابروهایش نشاند و گفت :

_بلند شو بریم تو!

نیکا با اکراه برخاست و همراهش رفت. فرهاد که آمد با عطا به کلانتری رفتند و نیکا هیچ جوابی به هیچ سوال مامورین نداد. تنها گفت از کسی شکایتی ندارد.عطا که کلافه می‌نمود برای صحت از سلامت جسمش او را نزد پزشک برد و وقتی خیالش راحت شد اصراری برای شکایت نداشت هرچند که دلش می‌خواست یابنده نیکا را مشت و مال حسابی بدهد. اما از انکه نیکایش صحیح و سالم است خدا را شاکر بود. همه می‌ترسیدند تنها دلیل سکوت نیکا ،ترس از برملا شدن مصیبتی باشد که ممکن بود گریبان گیرش شده ولی حال آسوده خاطر بودند.

به خانه بازگشتند.نیکا کنار تارخ نشست. با صمیمیت دستش را گرفت.چقدر ته دلش گرم بود. از لمس دست عمویی که کم از پدرش نداشت احساس خرسندی می کرد.عطیه البوم به دست نزدیک شد و عکس های خانوادگی را نشانش داد. شب هنگام موقع خواب تصاویر مبهمی در نظر نیکا جان می گرفت. حس خوبی داشت. نمی دانست چرا عزیزانش را زودتر به خاطر نیاورده. برای خود متاسف بود.

نیمه شب از خواب پرید.خواب بهنام را دیده بود. در اتاق مخوف زندانی بود. مدام ناله می‌داد و او را صدا می‌زد . پتو را روی سرش کشید. نمی‌خواست به او فکر کند. اما نتوانست.

***

@Hany Pary

@MaryaM2

ویرایش شده توسط جودی ابوت

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
افتخارات

 سیما برای آخر هفته به مناسبت پیدا شدن نیکا جشنی ترتیب داده بود.روز قبل از مهمانی عطا از نیکا خواست حاضر شود تا او را برای خرید لباس به مرکز خرید ببرد. نیکا با تماسی از عطا که می‌گفت خانه را ترک کند، از خانه بیرون زد. اما او را ندید. نفس عمیقی کشید و نگاهش را به آسمان آبی داد. چندی بعد ماشینی مقابل پایش ترمز گرفت و بوق کوتاهی زد. شیشه ها دودی بودند و نیکا درست نتوانست عطا را ببیند.جلو رفت و بی معطلی سوار شد. سلامی داد.

_فکر نمی‌کردم خدا به این زودی آرزوم رو برآورده کنه!

نیکا با شنیدن صدای بهنام هین بلندی کشید و به سمتش برگشت. بدنش به یکباره یخ کرد. بهنام با چهره خسته و نگاه رنجوری گفت:

_فکر نمی‌کردم اینقدر بی معرفت باشی که بی خداحافظی بری!

نیکا دست دراز کرد تا در را باز کند. اما قفل بود.نفس زنان گفت: «درو باز کن!»

_داشتم از دوریت دق می‌کردم . یکدفعه با خودم گفتم چرا نشستی؟ بلند شو برو دیدنش! پیدا کردنش که برات کاری نداره چرا ماتم گرفتی؟

نیکا به سختی گفت:«حقت بود ازت شکایت می‌کردم تا دیگه برام مزاحمت ایجاد نکنی!»

_مزاحمت چیه؟ حق دارم بیام دیدن زنم.

نیکا برافروخته سیلی به صورتش زد و با انزجار گفت :

_خیلی پستی! چطور تونستی وقتی نامزد داشتم اینقدر راحت دروغ بگی و خامم کنی!؟

بهنام چشمانش را باریک کرد و پرسید :

_چی؟نامزد داشتی!؟

_یعنی تو نمی‌دونی؟ این درو باز کن دیگه هیچی بین ما نیست! دیگه مزاحمم نشو!

_چه بخواهی چه نخواهی زنمی!

_هرچی بین ماست باطله! تو دروغ گفتی... از نظر من، ما هیچ نسبتی نداریم. مایه ننگ منه زن همچنین آدمی باشم!

بهنام آمرانه گفت

_ترانه  اینطوری حرف نزن!

_به من نگو ترانه!من ترانه نیستم. درو باز کن.

بهنام برای آنکه او را آرام کند  گفت :

_خیل خب اصلا هرچی تو بگی قبوله فقط آروم باش!

ماشینی جلوی ماشین بهنام. متوقف شد و ثانیه ای بعد عطا پیاده شد. نیکا وحشتزده گفت. وای عطا! حالا چه کار کنم؟لعنتی همه چیزو خراب کردی.

بهنام فوری دنده عقب گرفت.نیکا مضطرب گفت:«منو کجا میبری؟»

_ کمی که دور شدیم پیاده شو. حالا این کی بود؟

_نامزدم.

بهنام ماشین را متوقف کرد و با تحکم گفت:

_با وجود من حق همچنین کاری رو نداری. فهمیدی؟

نیکا ابرو در هم کشید و غرید :

_چطور تو با وجود اون حق همچنین کاری رو داشتی؟!

_به کی قسم بخورم که نمی‌دونستم؟

نیکا بی معطلی در را باز کرد. بهنام فوری دستش را گرفت و تهدید گونه گفت :

_یادت باشه ترانه تو هنوز زن منی. خیالم از تو راحته چون می‌دونم تو قلبت چی می‌گذره!

نیکا پوزخند صدا داری زد و گفت :

_خیلی مطمئن حرف میزنی! اون ترانه دیگه مرد...

سپس دستش را کشید و پیاده شد.بهنام برافروخته گفت: «هر جا بری دنبالت هستم. ترانه یادت نره که یکی اینجا هست که تو رو به اندازه همه آدمها دوست داره!»

نیکا بغضش را قورت داد و به سمت خانه روانه شد.عطا کلافه می‌خواست سوار ماشین شود که او را دید. فوری گفت :

_ کجایی دختر؟شوکت گفت خیلی وقته اومدی بیرون!

نیکا با جان کندن سعی داشت عادی باشد. 

_اومدم سر کوچه دیگه... منو ندیدی؟

_ گفتم که جلوی در منتظرم باش. تو چرا اینقدر رنگت پریده؟

ترانه هول کرده موهایش را زیر شال داد و گفت :

_چیزی نیست!

عطا که در را برایش باز کرد، سوار ماشین شد.گلویش از فرط خشکی بهم چسبیده بود و بدنش لرزش بدی داشت. عطا ماشین را دور زد و کنارش قرار گرفت. شاخه گلی از روی داشبورد برداشت و به دست او داد. نیکا زیر لب تشکر کرد و در دل گفت :

_ای کاش زودتر اومده بودی تا بهنام رو نبینم!

عطا صحبت می‌کرد اما او حواسش جای دیگری بود. یاد سیلی که به بهنام زده و او فقط با چهره غمگینش نگاهش می‌کرد حالش را دگرگون کرد . بهنام در نظرش همیشه مقتدر بود اما حالا هیچ شباهتی به بهنام تصوراتش نداشت. آهی کشید و سر چرخاند. ماشین بهنام را که به موازات ماشیشنشان دید؛ بدنش منقبض شد. فوری رویش را برگرداند.عطا می‌پرسید :

_حواست کجاست نیکا جان؟

نیکا دستپاچه گفت :

_ حواسم... همین جاست! 

زیر چشمی ماشین بهنام را دید زد. سعی کرد به او فکر نکند. اما محال بود! بهنام سایه، به سایه دنبالشان بود.حتی در مرکز خرید. نیکا احساس خفگی می‌کرد .چهره مضطربش توجه عطا را جلب کرد.

_نیکا جان بهم بگو چته؟ چی اذییت میکنه؟ میخوای برگردیم خونه؟

_چیزی نیست، خوبم!

_خب پس بشین اینجا برم برات آبی، ابمیوه ای بگیرم بیارم. رنگت حسابی پریده.

نیکا دلش نمی‌خواست تنها باشد. اما زبانش برای تکلم یاری اش نکرد. عطا او را روی صندلی نشاند و رفت. بهنام قدم زنان جلو آمد. با فاصله کنار نیکا نشست. همانطور که اطراف را نظر می انداخت، گفت :

 _کجا رفت؟

نیکا زیر لب غرید: «دست از سرم بردار!»

_منکه کاری با تو ندارم. فقط می‌خوام بدونم زنم کجاها میره!

_اینقدر با گفتن این کلمه آزارم نده!  برو بذار زندگیم رو بکنم. بازم می خوایی گند بزنی به زندگیم؟

بهنام به سمتش چرخید و آزرده خاطر گفت :

_دستت رو که گرفت انگار یه طناب دور گردنم انداختند. حس خفگی بهم دست داد! ترانه من دوستت دارم. نمی‌تونم ببینم یکی دیگه کنارت باشه!

_اولا من ترانه نیستم. دوما اون هر کسی نیست نامزدم بوده و هست.

_اره بوده ولی فعلا منم که...

نیکا بی توجه به ادامه صحبت های او  برخاست و دور شد. بهنام هم کلافه به دنبالش. نیکا گفت:

_دنبالم نیا! بزنه به سرم به عطا میگما.

بهنام بی تفاوت شانه ای بالا انداخت و گفت :

_بگو! منو از چی می ترسونی؟ فکر نکن برگردوندن تو برام کار سختیه. فقط نمی خوام اذییت بشی. می‌خوام خودت همونطور که رفتی، برگردی!

نیکا همانطور که به مسیر مقابلش می نگریست، گفت :

_ اره به همین خیال باش. انقدر ازت متنفرم که اگه می دونستی یک لحظه هم معطل نمی کردی و می رفتی!

_ نه! بهتره بگی از من دلخوری تا متنفر.

_ سعی نکن وانمود کنی اتفاقی نیوفتاده... اینقدر با بی تفاوتی حالم رو بهم نزن.

 با دیدن عطا که از نزدیک می شد؛ فوری از بهنام فاصله‌ گرفت. عطا با دو لیوان ابمیوه  مقابلش ایستاد . نیکا لبخند زورکی زد.عطا پرسید:«چرا اومدی؟ همون جا منتظر می موندی!»

نیکا بی طاقت گفت :

_میشه زودتر خرید کنیم و برگردیم؟حس خوبی ندارم. هوای اینجا خفه است!

_چشم هرچی تو بگی!

نیکا پشت ویترین مغازه ای ایستاد و همانطور که به قسمتی اشاره می داد، گفت :

_این پیرهن صورتی رو ببین... فکر کنم خوبه.

عطا ابرو هایش را بالا داد و گفت :

_چه خبره؟ خیلی کوتاهه! عروسی که قرار نیست بری یه دور همیه.

_خب می‌دونم دورهمیه... این خوبه دیگه! پس چی بپوشم؟

_ عشقم همه چیز یادت رفته ها! پوشش تو اینطوری نبود. 

_پس چطوری بود؟

عطا هنوز پاسخی نداده بود که نیکا بر افروخته گفت :

_بذار یک چیزی رو بگم... لطفا سعی نکن از موقعیتم سو استفاده کنی و چون چیزی یادم نیست؛ عقایدت رو بهم تحمیل کنی! سعی نکن منو عوض کنی. چون از این کار بیزارم.

عطا که  از پرخاش او جا خورده بود، با ابروهای بالا رفته گفت :

_چرا فکر میکنی قراره اینکارو بکنم؟ ابداً چنین قصدی ندارم! اخه پیرهن به این کوتاهی تو جمع خانوادگی یکم درست نیست. حالا هرطور خودت دوست داری اصلا من دیگه نظر نمیدم!

نیکا خیره نگاهش کرد. آنقدر در آن مدت از بهنام دروغ شنیده که فکر نمی‌کرد به این زودی بتواند به کسی اعتماد کند. بی اراده بغض کرد و گفت:«میشه برگردیم ؟من چیزی لازم ندارم.»

عطا دست پشت کمرش گذاشت و گفت :

_قربون اون چشمهای قشنگت برم از چی ناراحتی زندگیم؟

_هیچی... فقط برگردیم!

عطا موافقت کرد و خیلی زود مرکز خرید را ترک کردند.حضور بهنام، نیکا را کلافه کرده بود. می‌ترسید اخر عطا از تعقیبش بو ببرد. عطا هم که متوجه بی حوصلگی نیکا بود. بعد از رساندش به خانه خودشان رفت.

@مریم خسروي

@hanila

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
افتخارات

نیکا هم مثل همیشه به اتاقش پناه برد. روی تخت چمباتمه زده و به قاب عکس های روی دیوار نگاه می‌کرد. نمی‌دانست چقدر زمان گذشته  که چند ضربه به در خورد. نگاهش به سمت در روانه شد. فرهاد کله اش را از لای در داخل آورد و با لبخند گرمی گفت:

_اجازه هست بیام تو؟

نیکا هم بی اراده لبخندی روی لب راند و با تکان سر تاییدش کرد. فرهاد قدم زنان جلو آمد و  لبه تخت نشست،نگاهش را از نیکا بر نداشته بود.

فرهاد _خوبی؟

_بله ممنون.

فرهاد اخم تصنعی کرد و گفت :

_امروز هم که سرحال نیستی خانم خانمها!

_نه خوبم!

_نیکا همیشه بهم راست می‌گفت! همیشه از همه چیز تعریف می‌کرد. وقتی حالش خوب نبود باهام درد دل می‌کرد . همیشه می‌گفتی من بهترین داداش دنیام، بهترین فرشته دنیام.

نیکا سر به زیر با انگشتان دستش بازی می کرد. فرهاد با مکثی ادامه داد :

_ حالا این داداش، این فرشته،این دوست، می‌خواد بدونه از چی ناراحتی؟! کاری به گوشه گیری و سکوتت ندارما، فقط چشمهات غمگینه و حالم رو دگرگون میکنه! شاید بتونم کمکت کنم. بهم اعتماد کن!

نیکا نگاهش را به چشمان منتظر او داد و گفت :

_ممنون از لطفت اما گفتنی نیست!

_نمی‌دونم چقدر باید بگذره تا دوباره مثل قبل بشی! بدجوری دلم برای اون روزها تنگ شده.

سپس بغضش را قورت داد و گفت:

_شام حاضره! قیمه بادمجون داریم. همون غذایی که عاشقش بودی!

سپس برخاست. دستش را به سمت او دراز کرد. نیکا با مکثی دستش را در دست او گذاشت و قلبش آرام شد. چقدر نسبت به فرهاد حس خوبی داشت. حتی دلش می‌خواست او را در اغوش گرفته و بگرید. بگوید در این چند ماه چه ها که بر او نگذشته. از بهنام بگوید. از انکه چقدر نا جوان مردانه قلبش را تسخیر کرده! از خودش که چه سادلوحانه او را مالک خود می‌دانسته . از دلتنگی هایش بگوید. از عطا که اداعا می‌کند نامزدش بوده و از قلبی که شاید مثل قبل دیگر برای عطا نتپد. دیگر از نگاهش خجالت نکشد و برای دیدنش دست و پایش را گم نکند. دلش می‌خواست دهان باز می‌کرد و همه چیز را می‌گفت شاید قلبش ارام می‌گرفت...

***

نیکا خسته از صحبت با آدمهایی که چیز زیادی از آنها به یاد نمی آورد، گوشه ای ایستاده بود.چهره خوشحال بقیه و لبخند هایشان را که می‌دید از بهنام حرصش می‌گرفت . حتما در نبودش دیگر خبری از خنده های از ته دل نبوده! شاید اگر آن اتفاق نمی افتاد  حال و روز عمویش این نبود. ویلچر نشین نبود و به سختی دستش را حرکت نمی‌داد. بغضش را قورت داد و به حیاط رفت تا هوایی تازه کند.عطیه که حواسش به او بود، دنبالش روانه شد. نیکا که از پله ها پایین رفت، صدای او را شنید.

_خوشگلم چرا تنها اومدی؟

نیکا سر چرخاند. لبخند تصنعی زد و گفت :

_می‌خواستم کمی فکر کنم و هوایی تازه کنم. از این همه محبتی که بهم دارن بغضم گرفته.

عطیه دست روی قلبش گذاشت و گفت :

_عزیز دلم الهی فدات شم!

سپس از پله ها پایین آمد و کنار او ایستاد. هنوز قدمی بر نداشته بودند که صدای آرتین آمد.

_دختر مو حنایی کجا رفتی؟

نیکا لبخند گرمی زد. آرتین که کنارشان ایستاد، عطیه پرسید

_ بولِک کجاست؟

_الان میاد. نمی‌دونی دُم منه؟

نیکا متعجب رو به عطیه پرسید: «چرا گفتی بولک؟»

_ این اسمها رو تو روشون گذاشتی. بولک و لولک. چون جفتشون خنگ و خرابکار هستند!

آرتین_ دستت درد نکنه عطیه خانم!

عطیه با صدای بلند خندید.آرمین جلو آمد و گفت :

_چه خبره اینجا؟ بگید ما هم بخندیم! 

آرتین _به ما می خندن!میگن مثل بولک لولک خنگیم!

_خودشون چی که پت و مت بودن؟! نیکا یادش رفته ما که یادمون نرفته!

عطیه برایش زبان درازی کرد. نیکا با خنده گفت:

_شما دو تا چقدر شبیه هم هستید! گاهی نمی‌تونم تشخیص بدم کی آرتین و کی آرمین!

آرمین _ اینقدر که کند ذهنی، اونی که خوشگلتره منم. 

آرتین _ اقا رو باش! کی گفته خوشگله تویی؟

_ معلومه دیگه! مگه نه نیکا؟ 

نیکا _از نظر من جفتتون زشتید.

شلیک خنده عطیه به هوا رفت. آرین با گامهایی بلند خود را به انها رساند. نیکا از او  پرسید: «شما تیام بودی؟»

_نه من آرینم. واقعا چرا اشتباه گرفتی؟ من به این خوشگلی کجا شبیه تیامم؟

_ پس موروثیه؟ 

_چی؟

_ توهم خوشگلی که شما برادر ها دارین!

عطیه ریز،ریز می‌خندید . تیام که نزدیک می شد گفت:

_می‌بینم که جمعتون جمعه فقط گلتون کم بود که اومد.

آرین _ نیکا اون پسر عموی زشتی که تعریفش رو می‌کردی اینه ها!

نیکا _ نه اونیکه زشت بود شما ها بودین.

تیام با دو دست قلبی درست کرد و به سمت او گرفت. نیکا خندید و گفت :

_ حالا جدی میگم از نظر من هیچ زشتی وجود نداره همتون خوشگلید و من خیلی دوستتون دارم.

تیام_حتی آرتین و آرمین هم خوشگلن؟

_حتی این دوتا!

آرین دست دور شانه او انداخت و با محبت گفت:

_خداروشکر که اینجایی نیکا.

نیکا با عشق دست دور کمر او حلقه کرد.

_منم خیلی خوشحالم.

چشمش به چهره گرفته عطا افتاد که دور تر از آنها ایستاده بود و موبایلش را از جیب بیرون  کشید و شماره گرفت.

عطیه _ من میگم بهتره برگردیم  فکر کنم موقع شام باشه!

آرتین _نکن دختر! اینقدر شکمو نباش. همین کار ها رو کردی اینقدر خیکی شدی دیگه... رو دستمون می مونی ها!

عطیه پشت چشمی نازک کرد و گفت :

_لازم نکرده به فکر من باشی. تو برو به فکر خودت باش که داری از لاغری نصف میشی!

همانطور که با هم جر و بحث می کردند به سمت ساختمان روانه شدند. نیکا به عطا که نزدیک شد، با فاصله ایستاد. عطا که مکالماتش پایان رسید، گفت:

_چرا اینجا ایستادی؟

_منتظر شما بودم.

عطا با کنایه گفت :

_اِ منتظر من بودی؟ عجیبه تو که معمولاً حوصله من رو نداری!

_این حرفها چیه؟

_ به من که میرسی اصلا یکی دیگه میشی. تو اینجا با همه کنار اومدی فقط از من فاصله می‌گیری، حتی دوست نداری دستت رو بگیرم. اخه چرا از من فرار می‌کنی؟ نیکا من نامزدت هستما. به خدا سخته برام ازت دور باشم...

نیکا بی اراده به گریه افتاد. عطا متعجب گفت:

_چیه عزیزم ؟حرف بزن اینطوری اشک نریز.!من نمی خواستم ناراحتت کنم...  اصلا حالا که بودنم آزارت میده میرم تا چشمهای قشنگت بهم نیوفته! 

سپس  می خواست برود که نیکا صدایش زد. 

_نه عطا نرو. 

عطا ایستاد. نیکا گفت:«خواهش میکنم نرو.»

_هرچی تو بگی خانمم. بگی برو، میرم. بگی بمون، می‌مونم. فقط گریه نکن. به خدا طاقت ندارم.

می خواست او را در اغوش بگیرد که نیکا خودش را عقب کشید و با صدایی لرزان گفت:

_زمان بده تا بتونم به عنوان نامزدم بپذیرمت، نمی خوام که بری، نمی خوام که نباشی، نخواستم که جلوی چشمم نباشی. دیدنت آزارم نمیده این لحن رنجیده ات، این نگاه سنگینت آزارم میده!

_باشه عزیز دلم هرچی تو بخواهی، از حالا تا هر وقت که بخواهی فقط از دور نگاهت می کنم! این اجازه رو دارم دیگه اره؟

نیکا به علامت مثبت سر تکان داد.

عطا _اشکهات پاک کن،بریم.

نیکا نفس عمیقی کشید و اشکهایش را کنار زد. ثانیه ای بدون حرف بهم نگاه کردند و در آخر لبخندتلخی زدند و به سمت ساختمان رفتند.

***

ویرایش شده توسط جودی ابوت

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
افتخارات

نیکا همانطور که گلها را آبیاری می‌کرد در فکر روزهایی بود که در عمارت بهنام گذرانده بود. مدام با خود می‌گفت چطور حرفهای او را بی چون و چرا می‌پذیرفت؟ وقتی رفتار خانواده اش را می‌دید که چطور برای باز گرداندن حافظه او تلاش می‌کنند و از فیلم و عکس گرفته تا بردن او به مکانهایی که قبلا خاطره ساز بوده، از بهنام حرصش می‌گرفت . او کوچکترین کمکی در این مورد نمی‌کرد و نیکا اصلا به این امر دقت نکرده بود. حال خوبی نداشت و دلیلش را نمی‌دانست. مگر نه اینکه خانواده اش را یافته و تا حدودی از گذشته چیزهایی به یاد آورده؟پس چرا قلبش بی قرار بود؟چرا بغضی مدام گوشه نشین گلویش بود؟چرا غمگین به نظر می‌رسید؟

نالان لبه حوض نشست و گلبرگ های نمناک گل ها را نوازش کرد. صدای شوکت او را به خود آورد. 

_دخترم بیا... عطا پشت خطه. 

نیکا آه‌ پر دردی کشید و همان طور که به سمت ساختمان می رفت، زیر لب گفت :

_ای کاش تو اون تصادف مرده بودم! ای کاش همه چیز تموم شده بود! 

خودش را به تلفن رساند و بله بی حالی گفت. 

 _سلام به دوست داشتنی ترین، مهربون ترین،خوشگلترین، دختر روی زمین!

_سلام! مرسی از این همه لطفت.

_آخر از دستت دق می‌کنم . اینقدر با من خشک و رسمی صحبت نکن!

_چشم.

_چشمت بی بلا... خب خانم خانمها افتخار میده بعد از ظهر با من باشه؟ فقط قبلش بگم که دلم برای بند انگشتیم خیلی تنگ شده ها... امروز فقط می‌خوام کلی نگاهش کنم!ساعت هفت خوبه؟

نیکا با مکثی گفت : «خوبه!» 

_پس ساعت هفت جلوی در منتظرم باش. فعلا کاری نداری؟ من پشت خطی دارم....

_نه. خداحافظ.

زودتر از وقت مقرر از خانه بیرون آمد. نگاهش که به کوچه افتاد، قلبش با دیدن ماشین بهنام در سینه لرزید. او اینجا چه می‌کرد؟ برای هر حرکتی دیر شده بود. بهنام پیاده شد و به سمتش آمد. نیکا بر خود می‌لرزید اما ظاهرش حس انزجار را به خوبی به نمایش می‌گذاشت . کلافه رو برگرداند.

بهنام _من خودمم نمی‌دونم چرا هر روز اینجا جلوی در منتظرتم! راضیم به لحظه‌ای که فقط ببینمت حتی اگه رو برگردونی.

نیکا بدون انکه مسیر نگاهش را عوض کند، گفت:

_بیخود خودتو علاف نکن! از این رفتارهای بچگانه هم دست بردار! بهنام تهرانی هیچ وقت اینطوری وقتش رو تلف نمی‌کرد. اون همیشه کارهای مهمی برای انجام دادن داشت!

_انتظار برای دیدنت از مهم ترین و البته شیرین ترین کار زندگی منه.

_برو اینقدر وقت و بی وقت جلوم سبز نشو و اعصابم رو بهم نریز! اگه دست از سرم برنداری مجبورم به عطا یا عموم بگم که مزاحمی.

بهنام چند ثانیه در سکوت فقط او را برانداز کرد و در آخر همانطور که لبخند کمرنگی روی لبش جاری کرده بود،گفت :

_اگه بیام خواستگاریت چی؟ میام از عموت رسما خواستگاریت می‌کنم. اگه تو بخواهی اونا مخالفتی ندارن! 

نیکا نگاهش را به او داد. لب‌هایش را روی هم فشرد و غضب آلود گفت :

_ خیلی وقت نیست از دست تو و اون زندانت راحت شدم، قصدم ندارم دوباره به اون روزا برگردم!

_ جبران می‌کنم ترانه. به خدا بی تو داغونم، حالم بده! تو نیستی دلم می‌خواد اون خونه رو خراب کنم... حداقل تا قبل از اینکه محرمیتمون تموم بشه بزار از وجودت لبریز بشم. میخوام باقی عمرم رو با خاطرت سر کنم.  فرصت بده بهم.... فردا همین جا ساعت شیش منتظرت هستم. فقط یک ساعت مال من باش، خب ترانه؟

_به من نگو ترانه!

بهنام دلجویانه گفت: «ببخشید... نیکا.»

_ برو بهنام...

بهنام کلافه گفت: «اگه نخواهی بیایی مجبور میشم زنگ خونه رو بزنم پس فردا ساعت شیش بیا.» 

سپس به سمت ماشینش رفت. در همین لحظه ماشین عطا جلوی خانه متوقف شد. سر برگرداند تا بهنام را ببیند. بهنام فوری سوار شد و حرکت کرد. نیکا دستپاچه کنار عطا نشست. عطا قبل از هر چیز پرسید:کی بود؟

نیکا خود را به نفهمی زد و گفت  «کی؟!»

_ همون که باهات صحبت می‌کرد .

_اها اون اقا فقط آدرس پرسید. منم گفتم که جایی رو بلد نیستم.

عطا سر تکان داد و دنده عقب گرفت. افکار نیکا برای قرار فردا معطوف شد. در آن میان سعی می‌کرد تا نسبت به عطا بی توجه نباشد. اما با این حال نمی‌توانست جواب گوی آن همه حس خالصانه او باشد . حداقل تا پایان محرمیتش با بهنام.

نمی‌دانست حاضر شدن سر قراری که بهنام گفته بود درست است یا نه! سرگردان چند بار دهان باز کرد تا به عطا بگوید اما نتوانست حرفی بزند.اصلا دلش نمی‌خواست جنجال به پا شود و آرامشی که بر خانه حاکم شده و حال عمویش رو به بهبودی است از بین برود.یاد عمویش افتاد و از بهنام حرصی شد. برای دیدار او مصمم شد. باید می‌رفت و به همه چیز خاتمه می‌داد .

***

برای خارج شدن از خانه به دنبال بهانه بود. شوکت که او را آماده بیرون رفتن از خانه دید، کنجکاوانه پرسید :

_کجا میری عزیزم؟  

_ میرم کمی قدم بزنم.

_صبر کن باهم بریم!

_نه! می‌خوام تنها باشم... ببخشیدا

_باشه دخترم فقط خیلی دور نشو تو رو خدا مواظب خودت هم باش.

نیکا لبخندی زد و گفت : «چشم حتما» 

سپس با تمام دلهره و اضطرابی که داشت، از خانه خارج شد. در را که باز کرد، بهنام را بر خلاف آن چند روز آراسته دید. دلش هوری ریخت. با دیدن دسته گل بزرگ رز های قرمز سعی کرد خود را بی تفاوت نشان دهد. بهنام با لبخندی گفت:

_می‌دونستم میایی. بفرمایید، گل برای گل.

نیکا بی توجه دستش را پس زد و سوار ماشین شد. بهنام هم کنارش قرار گرفت و دسته گل را روی پای او گذاشت.

_فقط یک ساعت بشو همون ترانه ای که عاشقش شدم. این رفتار های سرد بهت نمیاد.

نیکا به سردی گفت :

_من ترانه نیستم.

_آره از دیروز کلی تمرین کردم که بهت نگم ترانه ولی باز فراموش کردم... معذرت می خوام!

نیکا با ابروهای گره خورده مقابلش را می‌نگریست . بهنام لبخندی روی لب راند و گفت :

_با این همه جذبه و اخم، باز هم دوست داشتنی هستی.

نیکا به تندی گفت: «قراره همینطور تو ماشین باشیم؟ جلوی خونمون؟»

_من منتظر دستور شما بودم بانو...

سپس حرکت کرد و ادامه داد:

_می‌دونم که به این زودی نمی‌تونی عطا رو قبول کنی. توصیه می‌کنم همه چیز رو بهم بزنی! یه نامزدی ساده که بیشتر نبوده... هوم؟

_برای شنیدن این حرفها نخواستم که ببینمت!

_چی می خوای بشنوی؟ بگو تا همون رو بگم.

_نیومدم که چیزی بشنوم. از تو هم می خوام که ساکت باشی و فقط گوش بدی! زیاد هم دور نشو من باید زود برگردم.

_این پارک خوبه؟ نزدیک خونه هم هست.

نیکا با تکان سر تاییدش کرد.لحظه‌ای بعد کنار قدم می زدند. بهنام گفت:

_خیلی حس خوبی دارم. اولین باره که کنارت قدم می‌زنم و استرس ندارم.

نیکا لب باز کرد تا چیزی بگوید که بهنام ملتمس گفت:

_میشه فعلا چیزی نگی؟ بذار حس کنم هنوز همه چیز مثل گذشته است!

_دیگه هیچ چیز مثل قبل نمیشه!

_می‌دونم! هیچی نگو بذار فقط نگاهت کنم، بذار حس کنم هنوزم عاشقمی، هنوز هم...

_چطور می تونی اینقدر خود خواه باشی؟ من هیچ‌وقت عاشقت نبودم! تحت تاثیر حرفهات و دروغ هات فکر کردم دوستت دارم!

_نه دروغ نگو! این حس رو نمیشه منکرش بشی. تو منو دوست داشتی اینو به وضوح حس کردم.

_اره داشتم ولی با دیدن عموم و بلایی که سرش آوردی ازت متنفر شدم. از بلایی که سر عطای بیچاره آوردی ازت بیزار شدم. از اون همه آزاری که دیدم و دهنم بسته بود چون فکر می‌کردم قبلا این زندگی رو پذیرفتم از تو...

_صبر کن ترانه... من بلایی سر کسی نیاوردم!

_آوردی...  عموم دو بار سکته کرده، یک سمت بدنش لمس شده... عطا بیمارستان اعصاب و روان بستری بوده. ممکن بود هیچکدوم دیگه مثل روزهای قبل نشن! عمو چند روزه که حالش خوب شده... وقتی نگاه ها و لبخند های خوشحال خانوادم رو دیدم حاضر بودم براشون جون بدم...  من این چند روز اینقدر خوشحال بودم و احساس خوشبختی داشتم که لحظه ای، فقط لحظه‌ای به تو فکر نکردم!

_دروغ میگی... چشم هات دروغ میگه... مثل پرنده ای که تو قفس گیر افتاده داری دل،دل میزنی! 

_من الان آزادم... دارم کیف می‌کنم، دارم عشق می‌کنم از اینکه دیگه تو نیستی، از اینکه حالا خود واقعیم رو پيدا کردم. خانواده ای که همیشه حسرتش رو داشتم، دارم!

با مشاهده اشکهای جاری بهنام سکوت کرد. پشتش لرزید و یکدفعه بغض به گویش هجوم آورد. بهنام متاسف سری تکان داد و گفت :

_متاسفم که نتونستم آرامش رو بهت بدم... من با افکار غلطی که داشتم سعی کردم تو رو به اون طریق نگه دارم. ولی پشیمونم! معذرت می خوام.... می دونم خیلی اذییت کردم ولی فقط یک فرصت دیگه بهم بده.

نیکا دیگر نمی توانست شاهد عجز و لابه او باشد. قلبش تند،تند می کوبید و بی قرار بود. به سختی گفت:

_بذار زندگیم رو بکنم...برو بهنام دیگه هم  پشت سرت رو نگاه نکن!

چه لحظات سخت و درد آوری برای هر دو بود. نیکا ته قلبش هنوز او را دوست می داشت اما وقتی به آن همه دروغ او می اندیشید نمی توانست تحمل کند. باید از همه چیز دست می کشید.هر چند که آن زندگی متعلق به او نبود، اما حال می توانست با هویت اصلی در كنارش باشد. می خواست او را ببخشد اما نه اکنون. می توانست باز هم همانند قبل دوستش بدارد. می خواست تصمیم تازه ای بگیرد. انگار همه چیز را به دست فراموشی سپرده باشد، می خواست پر بکشد به سمت اغوش منتظرش و سر روی شانه اش بگذارد و های، های بگرید اما یاد بیتا که در خاطرش زنده شد خط بطلانی بر تمامی رویاهاش کشید. با خشونت به او پشت کرد. سر بالا گرفت. هنوز قدمی بر نداشته بود که نفسش بند رفت و قلبش تیر کشید همه جا تار شد و فقط چهره کبود شده عطا را به وضوح می دید. ناله ای داد.عطا با گامهایی لرزان پیش آمد.

ویرایش شده توسط جودی ابوت

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
افتخارات

به گفتگو بپیوندید

هم اکنون می توانید مطلب خود را ارسال نمایید و بعداً ثبت نام کنید. اگر حساب کاربری دارید، برای ارسال با حساب کاربری خود اکنون وارد شوید .

مهمان
ارسال پاسخ به این موضوع ...

×   شما در حال چسباندن محتوایی با قالب بندی هستید.   بازگردانی قالب بندی

  تنها استفاده از 75 اموجی مجاز می باشد.

×   لینک شما به صورت اتوماتیک جای گذاری شد.   نمایش به صورت لینک

×   محتوای قبلی شما بازگردانی شد.   پاک کردن محتوای ویرایشگر

×   شما مستقیما نمی توانید تصویر خود را قرار دهید. یا آن را اینجا بارگذاری کنید یا از یک URL قرار دهید.


×
×
  • اضافه کردن...